Najwspanialsza ozdoba

Najwspanialszą ozdobą, najpiękniejszym klejnotem niewiasty jest jej kobiecość.

Każde stworzenie, każda istota jest piękna, jeśli odpowiada swemu przeznaczeniu i celowi. Z chwilą gdy charakter, który Bóg ustalił, zostanie porzucony, upada piękno, następuje zniekształcenie i zwyrodnienie.

     Niewiasta, która nie jest kobieca, jest wynaturzeniem. Kobiecość - to godność nierozerwalnie związana ze skromnością i subtelną powściągliwością. Prawdziwa kobiecość zawiera w sobie znaczenia niewiasty, jej wielkiego powołania, jej zadań, ale i ograniczeń.

Kobiecość wymaga wielkiego wyczucia taktu i przyzwoitości. Odwraca się od wszystkiego, co nieczyste i pospolite. Obdarzona jest siłą oddalającą zło.

        Kobiecość przedstawia  wielką  wartość  sama w sobie, dlatego też  może obejść się bez zewnętrznych ozdób. Unika wszystkiego, co rzuca się w oczy, co wyzywające.

Prawdziwa kobiecość jest  zawsze piękna  dzięki  wewnętrznej  harmonii  swej istoty, która jakoby promieniuje poprzez zewnętrzną powłokę. Prawdziwa kobiecość chce tylko być tym, do czego ją Bóg przeznaczył. Potrafi zachowywać się we wszystkich okolicznościach z godnością i wdziękiem , z prostotą i siłą i pozostać w życiu na swoim miejscu . Kroczy spokojnie i pewnie swoją drogą, nie trącąc z oczu wytkniętego przez Boga celu . Jej powołanie - to nie błyszczeć lub podobać się, ale służyć i być błogosławieństwem. W każdym położeniu umie wykonać swoje zadanie, chętnie i z radością spełnić obowiązki. Ta prawdziwa kobiecość zdobi dziewice nie przemijającym wdziękiem i przekazuje żonie i matce świętą piękność, nawet przy bardzo niepozornej postaci. Prawdziwa kobiecość gardzi krzykiem mody i ubiera się tak, aby zachować własną godność i nie ranić uczuć innych.

     Prawdziwa kobiecość łączy w sobie swobodę i karność. Jest wolna od tyrani opinii publicznej, wolna od wpływów ducha czasu, wolna od panowania mody, od więzów próżności i żądzy wywołania zainteresowania. Pozostaje w granicach wyznaczonych przez Boga. Bezkarność i swawola są jej obce. Oddala wszelką obrażającą uczucie wstydu nieprzyzwoitość, strzeże dobrych obyczajów i dobrego tonu. Jej odzienie jest szlachetne, czyste i całkowicie dostosowane do stanu, wieku i powołania. Unika wszystkiego, co brzydkie, odrażające, a także wszystkiego, co nieprawdziwe, sfałszowane, udawane, sztuczne i wyzywające.

      Prawdziwa kobiecość wywiera potężny wpływ na otoczenie. Podnosi, budzi i krzewi także u innych pragnienie czystości i prawdziwej wartości. Kiedy zamiera kobiecość, więdnie wówczas siła moralna.

      Z chwilą gdy niewiasta traci swą zgodną z wolą Bożą kobiecość - swą właściwą istotę - wyrodnieje, a zwyrodnienie niewiasty prowadzi do rozkładu całego społeczeństwa ludzkiego. Żony i córki nasze ponoszą zatem wielką odpowiedzialność. Z chwilą kiedy odrzucają kobiecość, a wraz z nią puklerz wstydliwości i karności, wciągają obecne i przyszłe pokolenie do zguby. Nieczysta żądza przedwczesnego uświadomienia, zrywanie barier oddzielających obie płci, nadkultura ciała, która kończy się kultem cielesności, profanacja kobiecej postaci przez obcinanie włosów i ogołacanie ciała, wszystko to niechybnie prowadzi do załamania publicznej moralności społeczeństwa, a co za tym idzie - do degradacji, do fizycznej i moralnej ruiny. Symptomy są poważne, a niebezpieczeństwo niezmierne.

Matki, przestrzegajcie wasze córki!

        Córki strzeżcie waszego największego dobra ziemskiego! Wykolejenie świata niewiast jest jedną z najgorszych oznak czasu. Wy, które mianujecie się imieniem Chrystusa, nie stawajcie się podobne temu światu! Miejcie odwagę protestować i nie dotrzymujcie mu kroku! Wysoko wznieście sztandar kobiecości! Strzeżcie waszej godności kobiecej! Starajcie się zachować lub odzyskać trzeźwe spojrzenie i zdolność wydawania właściwego sądu, zdecydowanie oddalając od siebie wszystko, co dotyczy odzieży, trybu życia, lektury, poglądów - czego nie da się pogodzić z naśladowaniem Jezusa Chrystusa.

                                                                                                      ( Ewa Thiele-Winckler  "Prawdziwy sens życia")